O parvo e a burra

Nunha aldea das de antes, había un veciño que non se metía con ninguén, pero ao que todos tiñan por falto de luces. Un bo día, o home mercou unha burra vella na feira e púxose a camiñar polos camiños montado ao revés, mirando para o rabo da besta.

Ao velo pasar, o Cura, o Alcalde e o Boticario (os que mandaban na vila) pararon no medio da praza para burlarse del.

— Pero home —berrou o Alcalde rindo—, non ves que vas ao revés? É que non sabes onde ten a cabeza o animal?

O Parvo non se inmutou. Tirou un pouco das rendas e, con esa retranca que só teñen os que saben máis da conta, contestoulles:

— Non, señor. A burra sabe ben o camiño cara a onde ten que ir. O que pasa é que non me fío dos que veñen por detrás, e así polo menos véxolles a cara cando me falan.

O Boticario, querendo facerse o listo, díxolle:

— Pero así non ves o camiño que tes diante, infeliz.

E o home respondeulle:

— O camiño de diante xa o coñezo dabondo, que é o mesmo que levades pisando vós toda a vida e aínda non sabedes a onde vades. Eu prefiro mirar o que deixo atrás, para non volver tropezar na mesma pedra.

Os tres sabios quedaron calados, mirándose uns aos outros, sen saber se o home era un xenio ou o maior tolo que xamais viran. O Parvo esporeou a burra e seguiu o seu camiño, sentado ao revés, deixando aos sabios na praza a discutir sobre quen era o verdadeiro parvo.

🐎

Basado nas historias de Nasreddin