Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como #galicia

Un caballo feliz

Imagen
Cuento corto.Ulloa es un caballo que tiene casi todo lo que necesita. Para los ojos humanos que lo observan desde la verja es la imagen misma del bienestar. Relato · Eitán el Mago Un caballo feliz Eitán el Mago El amanecer sabe a hierba fresca. El hocico de Ulloa roza los tréboles húmedos justo antes de arrancarlos de un bocado, a lo lejos se escucha el ruido de un tractor que pasa por la carretera comarcal. La finca es amplia, pero está encerrada por una verja de pastoreo eléctrico que zumba casi imperceptiblemente cuando el viento sopla del norte. Tiene espacio, tiene dos árboles y un cobertizo de chapa galvanizada donde resguardarse cuando los nubarrones grises descargan con fuerza. Ulloa no es libre. La alambrada marca los límites de su mundo; lo único que verdaderamente es libre en él es su mirada que atraviesa los hilos de corriente para perderse en las colinas que jam...

Fada Namorada

Imagen
Microrrelato. En Neo-Galicia os sentimentos están prohibidos. Fada Namorada le un poema e deixa un desexo no kernel do sistema. Universo NeoGalicia 🤖 Fada Namorada Un fallo de sistema con forma de poema Fallo detectado: «desbordamento emocional» Orixe: fragmento non catalogado, risco de inestabilidade lírica ⚠ Anomalía ⚠ En Neo-Galicia ninguén morría. Os habitantes vivían unha eternidade sen chegar nunca a alcanzar a felicidade; e se alguén, dalgún xeito, a alcanzaba, era inmediatamente desconectado. Todos os sentimentos foran ilegalizados había xa moito tempo. A morriña deixou de existir en 2062 por votación popular; o motivo declarado era que facía perder o tempo. Ese mesmo ano creouse a nova asistente de IA chamada Fada Namorada, nome posto en honor a Ada Lovelace. O rastro de Lord Byron, pai de Ada, fora anteriormente eliminado de toda base de datos mundial de coñecemento legalizado por consi...

Muerte viva

Imagen
El interior de la casa de piedra, encajada entre las rocas del monte Pindo, huele a una mezcla singular de leña quemada y arcilla fresca. Frente al enorme torno, de más de un metro de diámetro,está sentada Lúa que hunde sus dedos en la arcilla; la masa espesa toma formas suaves bajo su contacto. En la misma sala está Barrabás, un gato anaranjado de pelaje áspero y ojos muy abiertos El interior de la casa de piedra, encajada entre las rocas del monte Pindo, huele a una mezcla singular de leña quemada y arcilla fresca. Frente al enorme torno, de más de un metro de diámetro,está sentada Lúa que hunde sus dedos en la arcilla; la masa espesa toma formas suaves bajo su contacto. En la misma sala está Barrabás, un gato anaranjado de pelaje áspero y ojos muy abiertos que observa desde lo alto de una estantería. Justo debajo de su puesto de vigilancia se alinean grandes macetas de barro cocido, similares a la que está ahora mismo siendo creada. Cada una de esas macetas contiene ya ...

Asubío - Microrrelato

Imagen
A luz do amencer derramándose polo canón do Sil córtalle o alento a un. A luz do amencer derramándose polo canón do Sil córtalle o alento a un. Na primavera o río brama ceibe co desxeo. Tres cans escuros ladran. Cazador, Matador e Devorador. Non son mascotas. Son traballadores. Manteñen os xabaríns lonxe das cepas de mencía. Os dous irmáns adestráronos amarrando animais feridos a unha árbore. Primeiro coellos. Despois animais máis grandes. Despois cans vellos. O que dubidaba levaba un pao e pasaba dous días sen comer. Aprenderon axiña. Xulio, o irmán máis novo, sempre soubo que a viña era unha boca aberta. —Se traballas tan rápido, Lito, calquera día a ribeira vaite tragar —dille mentres cava coa aixada. Érguese, leva as dúas mans aos cadrís e sorprende a Lito mirándoo fixamente. —Nin Lito, nin Manolito, nin gaitas. Esta terra non se vende, Xulio. Nin agora nin nunca —responde Lito sen apartar a vista do seu irmán. Chega o outono. Coa el, a ve...

Silbido (Microrrelato)

Imagen
La luz del amanecer derramándose por el cañón del Sil le corta el aliento a uno. En primavera el río baja furioso con el deshielo. Tres perros oscuros ladran. Cazador, Matador y Devorador. No son mascotas. Son trabajadores. Mantienen los jabalíes lejos de las cepas de mencía. Los dos hermanos los entrenaron atando animales heridos a un árbol. Primero conejos. Después animales más grandes. Después perros viejos. El que dudaba recibía un palo y pasaba dos días sin comer. Aprendieron rápido. Julio, el hermano pequeño, siempre supo que la viña era una boca abierta. —Si trabajas tan rápido, Menua, cualquier día la ribera te va a tragar —le dice mientras cava con la azada. Se endereza, se lleva las dos manos a la cintura y sorprende a Menua mirándole con los ojos entrecerrados, acariciándose el labio inferior, y sabe que también se está haciendo preguntas. —Ni Menua, ni Manuel, ni gaitas. Esta tierra no se vende...

Entradas populares de este blog

Homoioi (Los iguales de Esparta)

Diamantes, ringwoodita y el océano en el centro de la Tierra

Sensibilidad digital

Enciende otro fuego

Visto e ignorado