A muiñeira do demo
A muiñeira do demo
Un relato sobre a música e o abismo
Levo eóns catalogando almas; nunca me fallou a puntería.
Aquela noite baixei ao Obradoiro. A pedra estaba empapada, o ceo gris devoraba a catedral. Vin a Xoana axustar o fol da súa gaita. Desafíeina a un duelo musical.
A miña música nunca falla: acelera onde o covarde tropeza, desfigura o compás onde o soberbio luce, tende trampas afinadas para cada fame humana. Derrubei santos e coroei tiranos; coñezo cada tempo do desexo porque eu mesmo os deseñei.
Toquei primeiro. Busquei o medo. Busquei o orgullo. Nada. Non había pregos na súa alma onde agochar o nome que os desfai. Ovella ou cabra. A que teme ou a que se rebela.
Entón chegou o seu turno. Mantivo a súa melodía sen pretensións. Sen acelerarse, sen adornos, ancorada na súa propia música. Volvín tocar. Forcei a peza. Subín o ton, esnaquicei o pulso buscando que me seguise ou que fuxise aterrorizada. Ningunha das dúas. Acabouseme o aire.
Entón comprendín. Non era ovella: o pastor entrégamas tarde ou cedo. Non era cabra: as cabras saltan soas, mais saltan cara a min, confundindo o abismo coa liberdade. Isto, en dez mil anos de oficio, non me ocorrera xamais.
A catedral observábame. Unha gárgola, desde o alto, parecía burlarse. Deixei a gaita e marchei sen dicir nada.
Xoana seguía tocando ao virar a esquina. Segue tocando, supoño. Iso é o que me perturba.
O teu feedback
🎶 Conexión establecida
Moitas grazas por ler e deixar o teu feedback.

Comentarios
Publicar un comentario