A muiñeira do demo

A muiñeira do demo

Un relato sobre a música e o abismo

Levo eóns catalogando almas; nunca me fallou a puntería.

Aquela noite baixei ao Obradoiro. A pedra estaba empapada, o ceo gris devoraba a catedral. Vin a Xoana axustar o fol da súa gaita. Desafíeina a un duelo musical.

A miña música nunca falla: acelera onde o covarde tropeza, desfigura o compás onde o soberbio luce, tende trampas afinadas para cada fame humana. Derrubei santos e coroei tiranos; coñezo cada tempo do desexo porque eu mesmo os deseñei.

Toquei primeiro. Busquei o medo. Busquei o orgullo. Nada. Non había pregos na súa alma onde agochar o nome que os desfai. Ovella ou cabra. A que teme ou a que se rebela.

Entón chegou o seu turno. Mantivo a súa melodía sen pretensións. Sen acelerarse, sen adornos, ancorada na súa propia música. Volvín tocar. Forcei a peza. Subín o ton, esnaquicei o pulso buscando que me seguise ou que fuxise aterrorizada. Ningunha das dúas. Acabouseme o aire.

Entón comprendín. Non era ovella: o pastor entrégamas tarde ou cedo. Non era cabra: as cabras saltan soas, mais saltan cara a min, confundindo o abismo coa liberdade. Isto, en dez mil anos de oficio, non me ocorrera xamais.

A catedral observábame. Unha gárgola, desde o alto, parecía burlarse. Deixei a gaita e marchei sen dicir nada.

Xoana seguía tocando ao virar a esquina. Segue tocando, supoño. Iso é o que me perturba.

— FIN —

🎶 Conexión establecida

Moitas grazas por ler e deixar o teu feedback.

Comentarios

  1. Un conto moi poético, Eitán. Un saúdo.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Moitas grazas, amigo! Un conto moi poético, dis, e iso é o mellor eloxio para esta muiñeira que desarma ata ao demo.

      Eliminar

Publicar un comentario

Entradas populares de este blog

Enciende otro fuego

Sensibilidad digital

La muiñeira del diablo

El mago de luz y la bruja de la niebla

A muiñeira do demo - poema (letra creada por Eitán el Mago)